Marcin ze Słupcy inna forma nazwiska: Martinus de Slupcza, (ur. przed 1420 w Słupcy, zm. II połowa XV w.) – poeta, doktor dekretów Akademii Krakowskiej.

Życiorys Był synem Olbrachta (Alberta lub Wojciecha), prawdopodobnie niemieckiego mieszczanina ze Słupcy (wschodnia Wielkopolska). Ojciec dbał o jego wykształcenie i po ukończeniu nauk przygotowujących w roku 1436 zapisał go na Akademię Krakowską. W roku 1437 uzyskał stopień bakałarza, a w 1441 tytuł magistra. Po ukończeniu studiów opuścił Kraków, powrócił do Słupcy, a w latach 1446-1447 wykładał o poetach rzymskich słupeckiej młodzieży, m.in. Janowi ze Słupcy, późniejszemu kanonikowi katedry gnieźnieńskiej, dla którego był stryjem. Wykłady te odbywały się w szkole mieszczącej się przy kościele św. Wawrzyńca. W międzyczasie uzyskał tytuł doktora dekretów. W roku 1447 wyjechał do Poznania, gdzie został rektorem szkoły katedralnej. W roku 1456 został powołany ponownie na Uniwersytet Krakowski i wykładał Owidiusza.