Twórczość Zachował się po nim 3 utwory wierszem pisane: Epitafium na cześć Andrzeja Łaskarza (Epithaphium Lascarii, archiepiscopi gnesnensis), wiersz liczący 55 heksametrów, ogł. A. Brückner "Średniowieczna poezja łacińska w Polsce", cz. 2, Rozprawy AU Wydział Filologiczny, t. 16 (1892) i odb. Epitafium na cześć Wincentego z Szamotuł (Epithaphium Domini Vincencii, heredis Szamotuliensis), nagrobek kasztelana międzyrzeckiego Wincentego z Szamotuł, wiersz liczący 79 heksametrów, ogł. A. Brückner "Średniowieczna poezja łacińska w Polsce", cz. 2, Rozprawy AU Wydział Filologiczny, t. 16 (1892) i odb. Mavors o Davidicus (sekwencja o swoim imienniku św. Marcinie w dziesięciu zwrotkach rymowanych, z akrostychem: Martinus de Slupcza), wyd. krytyczne H. Kowalewicz "Cantica Medii Aevi Polono-latina", t. 1: Sequentiae, Warszawa 1964, Bibl. Latina Medii et Recentioris Aevi, t. 14 thumb|250px|Ulica Marcina ze Słupcy, Słupca Podczas pracy w Słupcy przekopiował też poemat Bernarda z Giertu pt. Palponistos. Język jego wierszy i styl jest trudno zrozumiały, obfituje w bardzo dziwaczne wyrazy i zwroty o treści typowej dla ówczesnych epitafiów literackich, czy sekwencji. Przy pisaniu posługiwał się dziełami Persjusza, Owidiusza, Wergiliusza i Ilias Latina, a także autorów średniowiecznych jak Jana z Garlandii.