Widmo UV-VIS Elektronowym widmem absorpcyjnym nazywa się widmo w obszarze UV–VIS (prawidłowo nazywa się je widmem elektronowo–oscylacyjno–rotacyjnym). Na energię cząsteczki składa się energia elektronowa, oscylacyjna i rotacyjna.
Widmo składa się z pasm absorpcyjnych, a nie pojedynczych linii, gdyż przejściom elektronowym towarzyszą przejścia z określonej sekwencji podpoziomów oscylacyjnych i rotacyjnych do ich odpowiedniej kombinacji w stanie wzbudzonym.
Zmiany stanów energetycznych elektronów walencyjnych (spektroskopia widm elektronowych) wywoływane są przez absorpcję promieniowania w obszarze UV-VIS. Skutkuje to przeniesieniem elektronu z jednego orbitalu na inny o wyższej energii.
Wyróżnia się przejścia związane z przeniesieniem elektronów wiązań pojedynczych (s), wielokrotnych (p) oraz elektrony wolnych par elektronowych (n). Elektrony te mogą być wzbudzane, przechodząc na orbitale antywiążace s* lub p* o wyższej energii. Widmo w ultrafiolecie obserwuje się wtedy, gdy energia promieniowania elektromagnetycznego odpowiada energii odpowiedniego przejścia elektronowego. Największej energii wymaga wzbudzenie elektronów s, odpowiadającej światłu ultrafioletowemu o krótkiej długości fali (daleki nadfiolet).