Najczęściej jednak obserwowane są przejścia związane z przeniesieniem elektronów p oraz n, związane z absorpcją promieniowania z obszaru bliskiego nadfioletu. W praktyce spektroskopia UV–VIS ogranicza się do układów sprzężonych, których przejścia elektronowe związane są z absorpcją promieniowania z zakresu 200–380 nmSpektroskopowe metody identyfikacji związków organicznych ; R. M. Silverstein, G.C. Bassler, PWN, Warszawa 1970.

Widmo UV–VIS przedstawia się w postaci zależności absorbancji A od długości fali promieniowania λ (nm). Prawo Lamberta-Beera stwierdza, że absorbancja roztworu jest wprost proporcjonalna do stężenia cząsteczek absorbujących w roztworze i długości ścieżki optycznej. Tak więc dla stałej długości ścieżki można zastosować spektroskopię UV–VIS w celu określenia stężenia absorbera w roztworze. Trzeba wiedzieć, jak szybko zmienia się absorbancja wraz ze stężeniem. Można to zaczerpnąć z odniesień (tabele molowych współczynników ekstynkcji) lub wyznaczonych z krzywej kalibracji.