Więzienie Policji Bezpieczeństwa i Wychowawczy Obóz Pracy Poznań-Junikowo () – działający podczas II wojny światowej (w latach 1943–1945) niemiecki obóz karno-śledczy w Żabikowie, w którym więziono głównie przedstawicieli inteligencji z ziem polskich włączonych do III Rzeszy, członków organizacji konspiracyjnych, jeńców radzieckich, komunistów niemieckich, Świadków JehowyAleksandra Matelska „...w miłości nie ma bojaźni” Nazistowskie prześladowania Świadków Jehowy w Polsce, s. 127–131, Wydawnictwo A Propos, wyd. II, Wrocław 2010, ., a także obywateli innych państw.
Historia Pierwotnie, obóz miał powstać w ramach sieci obozów tworzonych wzdłuż wytyczonej autostrady łączącej Poznań z Berlinem. Projekt ten w III Rzeszy był realizowany od 1933 r. a po przyłączeniu terenów Wielkopolski do Niemiec wdrożono go również i tuPortal Służb Więziennych: https://www.sw.gov.pl/aktualnosc/W-Zabikowie-01. Pierwszymi więźniami tego obozu pracy przymusowej miała być głównie ludność żydowska.
Od kwietnia 1943 r. - po likwidacji miejsca kaźni na terenie starej pruskiej warowni – tzw. Fortu VII – Obóz w Żabikowie funkcjonował jako kontynuacja formalno-organizacyjna więzienia Fortu VII – obóz karno-śledczy.