„Obiecujemy również zamków i miast Królestwa naszego, w których znajdują się urzędy i stolice sadowe, jako to: Kraków, Biecz, Sącz, Wiślica, Wojnicz w ziemi krakowskiej, Sandomierz, Zawichost, Lublin, Sieciechów, Łuków, Radom w ziemi sandomierskiej; zamek łęczycki w ziemi łęczyckiej; Sieradz i Piotrków w ziemi sieradzkiej; Brześć, Kruszwica, Inowrocław w ziemi kujawskiej; Poznań, Międzyrzec, Zbąszyń, Kalisz, Nakło, Konin i Pyzdry w Wielkopolsce – nie dawać nikomu innemu, jak tylko ziemianom albo starostom tego Królestwa. Wszelkie zaś inne zamki my i następcy nasi będziemy mieli moc nadawania cudzoziemcom lub komu zechcemy.”Przywilej koszycki, 1374.
O formowaniu się starostwa bieckiego w drugiej połowie XIV w. wiadomo niewiele. Pierwszy notowany starosta nosił nazwisko DragoT. Ślawski, Biecz. Szkice historyczne, Biecz 2002, s. 215.. Starostwo było własnością króla, w którego imieniu rządził starosta. Oni traktowali swój urząd jako znaczne źródło dochodu. Starostwo bieckie miało dość silne zaplecze ekonomiczne. W 1581 należało do niego 23 wsie powiatu bieckiego i folwark. Starostwo pobierało także różne dochody z podatków oraz niektórych rzemiosł. Starosta urzędował w grodzie, który wznosił się w miejscu, gdzie obecnie znajduje się klasztor franciszkański.