takie twierdzenia: każda kultura posiada swoje emiczne konstrukty, które możemy przypisać jako naturalne, pierwotne cechy etyczne; przy pomocy ograniczonej liczby podstawowych, określonych form, poprzez ich kombinację możemy tworzyć nieskończoną liczbę znaczeń semantycznych; nieskończona liczba zachowań może być teoretycznie ujęta w formie wzorców tych zachowań; wzór nadawcy – odbiorcy, który przetwarza komunikaty czy kody kulturowe występuje jedynie jako konstrukt teoretyczny; procedury systematycznej elicytacji zapożyczono z prac Bloomfielda i Sapira; przejęto też zasadę dystrybucji komplementarnej, która głosi, że dana jednostka zachowaniowa może zmieniać swą formę w zależności od kontekstu; zaakceptowano również zasadę analogii jako podstawy dla ludzkiej kreatywności.
Antropologia kognitywna w odniesieniu do różnych kwestii teoretycznych i ontologicznych wyróżnia dodatkowo kilka różnych orientacji. Niektórzy badacze nadal podkreślają znaczenie – dla procesu kulturowego i poznawczego – nieświadomych struktur psychologicznych. Jest to jednak sprzeczne z zasadą, iż antropologia dąży do odsłonięcia i pokazania tubylczego punktu widzenia, a więc pragnie opisywać kulturę w kategoriach podmiotowych.