Akceptacja tego ostatniego punktu skierowała wielu kognitywistów na badanie struktur symbolicznych w powiązaniu z zachowaniem, (Roy D’ Adrade, Cecil Brown, Stephen Tyler). Są jeszcze tacy, którzy pragną uwolnić się od jakiegokolwiek mentalizmu, implikujące wspomniane już spory wokół problemu realności psychologicznej, na rzecz analiz społeczno-behawioralnych (Charles Frake, Dell Hymes, Michael K. Foster). Jeszcze inni pragną uniknąć pułapek analiz podmiotowych („emicznych”) i pomijają zagadnienia rekonstrukcji subiektywnych wyobrażeń. Na przykład Lawrence Fischer i Oswald Werner (1978) tak konstruują pojęcie emic, by nie ograniczać go do tego, co jednostki świadomie myślą.
Antropologia kognitywna a antropologia symboliczna Aby zrozumieć podstawowe założenia antropologii kognitywnej skontrastujmy ją z założeniami innego, bardziej popularnego, szczególnie w Europie, nurtu badawczego jakim jest antropologia symboliczna. Obydwie są do siebie podobne i łączy je wiele wspólnych celów oraz w najogólniejszym sensie, postrzeganie kultury jako systemu semiotycznego. Nieco inne okazują się jednak artykulacje ich zamierzeń i sposoby ich opisu. Antropologia kognitywna skupia się na problemach tego, w jaki sposób poszczególne zjawiska są istotne dla kultury i w jaki są one zorganizowane.