Po szóste wreszcie, antropologia kognitywna kładzie nacisk na wąsko rozumiane struktury eidologiczne, zaś antropologia symboliczna na szeroko rozumiane struktury eidologiczne i sposoby wyrażania w nich ethosu.
Kulturę uznaje się za narzędzie i sposób porządkowania uniwersum ludzkiego. Z powyższych ustaleń wynika jednak, że różne mogą być rozumienia owej kultury – np. symboliczny i kognitywny. Emiko Ohnuki–Tireney (1981) proponuje, by w ludzkim poznawaniu i opisywaniu świata wyróżnić poszczególne fazy: percepcji, konceptualizacji i symbolizacji. Reprezentują one odmienne stopnie abstrakcji w procesie formowania naszych pojęć. W tym sensie antropologia kognitywna zajmuje się głównie tą fazą, w której ustanawia się kody pamięciowe. Klasyfikacja symboliczna dotyczy etapu, na którym ustanawia się kody analogiczne. Dlatego zdaniem E.Ohnuki–Tierneya, antropologia kognitywna i antropologia symboliczna pozostają kierunkami komplementarnymi a zarazem wzajemnie dla siebie niezbędnymiM. Buchowski, W. J. Burszta, Antropologia Kognitywna: Charakterystyka Orientacji [W:] Amerykańska Antropologia Kognitywna, pod red. M. Buchowski, Warszawa 1993, s. 16–20..
Przypisy
Bibliografia M. Buchowski, W. J. Burszta, Antropologia Kognitywna: Charakterystyka Orientacji [W:] Amerykańska Antropologia Kognitywna, pod red. M. Buchowski, Warszawa 1993.
Kategoria:Językoznawstwo kognitywne Kategoria:Teorie i orientacje teoretyczne w antropologii