Istnieje jednak niemało cech, które nadal kontrastują obydwa podejścia. Wymieńmy kilka z nich. Po pierwsze, antropologia kognitywna skupia się na jednostkach analizy rozumianych jako jednostki formalne, zaś antropologia symboliczna na treści i skojarzeniach związanych z danymi jednostkami. Po drugie dla antropologii kognitywnej celem naczelnym pozostaje przybliżenie się do rzeczywistej organizacji poznania w umyśle, zaś dla antropologii symbolicznej celem tym jest interpretacja znaczenia i struktury tekstu, m.in. za pomocą metod hermeneutycznych. Po trzecie, antropologia kognitywna koncentruje swą uwagę na związkach w obrębie danej dziedziny semantycznej, podczas gdy antropologię symboliczną interesują relacje pomiędzy dziedzinami w obrębie systemu kulturowego. Po czwarte antropologia kognitywna analizuje przede wszystkim sekwencje decyzyjne i ich konsekwencje instrumentalne, natomiast antropologia symboliczna bada sekwencje performatywne i ich konsekwencje emotywne. Po piąte, antropologię kognitywną cechuje formalizm metod, a antropologię symboliczną literackość i retoryczność form idiomatycznych, które podkreślają polisemiczność znaczeń.