Zarys historyczny Okładka stała się integralną częścią książki dopiero około drugiej połowy XIX w. Wcześniej rękopisy oraz druki były produkowane bez okładek, a oprawą zajmowali się wyspecjalizowani rzemieślnicy zwani introligatorami. Do oprawy książki służyły różne materiały np. w średniowieczu okładki rękopisów były tworzone z drewna. W późniejszych wiekach wykorzystywano również garbowaną skórę, kamienie szlachetne, złoto oraz srebro. W XIX w. do barwienia okładek i elementów dekoracyjnych wykorzystywano także pigmenty zawierające arszenik, m.in. tzw. zieleń szwajnfurcką. Zapewniały one intensywne i trwałe kolory, jednak mogły być szkodliwe dla zdrowia zarówno osób zajmujących się produkcją książek, jak i ich właścicieli. Okładki wykonane z drogocennych materiałów miały zachwycać przepychem, a także wskazywać na wysoki status osoby posiadającej pięknie zdobioną książkę. Takie okładki nie pełniły funkcji reklamowej, informacyjnej czy komunikacyjnej, ponieważ setki lat temu nie było to wymagane. Wynikało to z wartości i sposobu dystrybucji książek. W średniowieczu manuskrypty były na tyle cenne, że za równowartość jednej książki można było nabyć kilka wsi. Po wynalezieniu druku książki stały się towarem dostępniejszym, ale książki były dobrem przeznaczonym dla osób potrafiących czytać, których odsetek nadal był niewielki.