Z jego inicjatywy w 1827 roku Maurycy Mochnacki podjął półroczną pracę w biurze Cenzury. Sam Mochnacki oceniał postawę Szaniawskiego za niepojętą, uznając, że działając przeciw jakobinizmowi i materializmowi przestał on wierzyć w Polskę. Według niego Szaniawski błędnie uznawał romantyków za „rycerzy feudalizmu”. Szaniawski sprzyjał polskim romantykom w nadziei pozyskania ich dla obozu konserwatywnego. Pod wpływem romantyzmu francuskiego i austriackiego, postrzegał tę tendencję w literaturze jako zjawisko reakcyjno-monarchistyczne. Wierzył w to, że romantyzm, głosząc kult przeszłości i średniowiecza oraz odrzucając racjonalizm, odnowi życie religijne i umocni poglądy konserwatywne.
Występuje w Poemacie Piasta Dantyszka herbu Leliwa o piekle Juliusza Słowackiego jako jedna z postaci w piekle. Poza tym postać Szaniawskiego pojawiła się w powieści satyrycznej Władysław Bojomir Juliana Ursyna Niemcewicza i fraszce Franciszka Dzierżykraja-Morawskiego.
Twórczość Współredagował „Gazetę Warszawską”. Zainicjował Korespondencję w materiach obraz kraju i narodu polskiego rozjaśniających. Był prezesem Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych oraz członkiem Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1801-1804).