W powieści Stawińskiego, przyjmującej formę epistolarną, Piszczyk zwierza się anonimowemu Profesorowi. Tymczasem w scenariuszu przygotowanym dla Munka Jan opowiada o swoich przeżyciach strażnikowi więziennemu.

Rozciągająca się do ćwierćwiecza akcja przyszłego filmu nie do końca odpowiadała Munkowi, ponieważ wiązała się z ryzykiem podjęcia takich delikatnych tematów jak epoka stalinizmu. Reżyser jednak podjął się zadania adaptacji, przeznaczoną dla Kazimierza Rudzkiego rolę Piszczyka powierzając Bogumiłowi Kobieli. Munk również dokonał pewnych zmian w scenariuszu, zastępując jego oryginalny tytuł własnym – Zezowate szczęście. On sam także zadecydował, że poszczególne epizody z życia bohatera będą zainscenizowane w formie przypominającej różne konwencje filmu komediowego.

13 lutego 1959 roku projekt Zezowatego szczęścia został złożony Komisji Ocen Scenariuszy. Aleksander Ścibor-Rylski w swojej recenzji przedstawił bardzo pozytywną ocenę planowanego projektu, natomiast Aleksander Ford i Krzysztof Teodor Toeplitz mieli wątpliwości co do otwartej konstrukcji dzieła, zarzucając Munkowi i Stawińskiemu niedoprecyzowany portret Piszczyka.