Toeplitz twierdził: „Jeżeli [Piszczyk] to jest pechowiec i prostak, to to jest film o polskim losie, ale jeżeli to jest koniunkturalista, to sytuacja się zmienia i zakończenie powinno mieć inne wymiary”. Wysłuchawszy opinii innych członków Komisji, wiceminister kultury i sztuki Tadeusz Zaorski uznał jednak scenariusz za obiecujący i zezwolił na skierowanie filmu do produkcji.

Zdjęcia Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 21 kwietnia 1959 roku. Jako plenery do Zezowatego szczęścia wybrano między innymi Warszawę (ulicę Chmielną, dworce Warszawa Wschodnia i Zachodnia, dziedziniec Uniwersytetu Warszawskiego), Kraków (Planty, ulicę Franciszkańską, Nową Hutę), Łódź (ulicę Moniuszki) i Sieradz (więzienie). Celę więzienną natomiast wybudowano w wynajętej hali w Młocinach. Część scen zrealizowano z ogromną liczbą statystów, na przykład podczas manifestacji, łapanki na dworcu oraz nocnych scen ucieczki we wrześniu 1939 roku;