W marcu 1667 Ludwik I został pułkownikiem. Po powrocie do domu wystawił własny regiment i Kawalerię Monako. Brał udział jako dowódca w początkach wojny dewolucyjnej między Hiszpanią i Francją do maja 1668. Uczestniczył w oblężeniu Lille i Alost. Za zasługi wojenne został parem Francji 5 czerwca 1668.
Pobyt w Monako Ludwik I wrócił z żoną do Monako. Szarlota Katarzyna de Gramont z powodu swojego zachowania znalazła się w izolacji od dworu. Małżonkowie przebywali w domu przez cztery lata. W 1672 doszło do ich separacji. Ludwik I wyjechał na wojnę, a żona ponownie zostawiła dzieci i wyruszyła do Paryża, gdzie zmarła na raka 4 czerwca 1678.
Podróże Książę dzielił czas na służbę wojskową i podróże (Genua, Rzym, Wenecja i Londyn). W Rzymie spotkał Hortensję Mancini, diuszessę Mazarini, w której się zakochał. Pojechał za nią do Londynu i rywalizował o jej względy z Karolem II, królem Anglii i Szkocji. Po porażce o jej względy Grimaldi wyjechał z Anglii.