Dziennikarz muzyczny Joe Lynch z czasopisma „Billboard” scharakteryzował utwór: „Z tym nieziemskim dźwiękiem klawiatury i zniekształconymi dźwiękami syntezatorów, które zdają się pojawiać i znikać, jakby pochodziły z brudniejszego parkietu w zapleczu klubu, Madonna porzuca jasne, radosne wibracje, które charakteryzowały resztę albumu i zamyka go na mrocznej, zmysłowej nucie”. Wskazał również na jego „robotyczną produkcję w stylu electro, napięty wokal ukryty w miksie i chłodny refren”.

Głównym motywem tekstu jest zaproszenie do tańca i oddania się muzyce. Madonna wypowiedziała się, że piosenka jest „o zachęcaniu ludzi, by zaczęli tańczyć i pozbyli się zahamowań”. W interpretacji Katie Atkinson z czasopisma „Billboard”, piosenka „zapoczątkowała motyw inkluzywności, który do dziś stanowi centralny element jej przesłania: nie ma podziału na klasę, płeć, rasę, orientację seksualną ani żadną inną etykietę, gdy wszyscy wspólnie wylewają siódme poty na parkiecie”.