W późnej interpretacji filozoficznej, Platon w dialogu Uczta wyrażał pogląd o istnieniu dwóch postaci Afrodyty: niebiańskiej () jako bogini czystej miłości i wszetecznej () jako bóstwa miłości pospolitej. Nie ma on jednak związku z przekazem zawartym w najstarszych znanych mitach o AfrodyciePierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 1990, s. 8..
W ikonografii Najbardziej znanym symbolem Afrodyty był gołąb, który wcześniej był ważnym symbolem jej pierwowzoru z wierzeń bliskowschodnich – Inany-Isztar. (W rzeczywistości greckie słowo oznaczające „gołębicę” (peristerá), może pochodzić od semickiego określenia peraḥ Ištar, oznaczającego „ptak Isztar”).
Afrodyzje – święta ku czci bogini Narodziny Wenus
Przypisy
Bibliografia Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Wrocław: Ossolineum, 1987. Mała encyklopedia kultury antycznej A-Z (wyd. 2), Warszawa: PWN, 1966. Wanda Markowska, Mity Greków i Rzymian, Warszawa: Iskry, 1973. Jan Parandowski, Mitologia, Warszawa: Czytelnik, 1975.
Kategoria:Bogowie olimpijscy Kategoria:Greckie boginie Kategoria:Bóstwa piękna Kategoria:Bóstwa płodności Kategoria:Bóstwa miłości