Twierdzi, że miłość nie jest ani dobrem ani złem, ale może być albo jednym albo drugim w zależności od przedmiotu, do którego zostanie skierowana. Dobrą jest miłość, której ideałem jest piękna dusza i ciało, złą – miłość zwierzęca, całkowicie zmysłowa, o ile nie ma na celu utrzymania ludzkiego gatunku. Prawdziwa miłość nie ma w sobie nic zmysłowego, jest pragnieniem prawdziwego piękna, wdzięku zrodzonego z proporcji, ze zgodności i harmonii rzeczy. Kończąc wypowiedź Lavinello opowiada o swojej rozmowie ze świętym pustelnikiem, który pouczył go, że prawdziwe piękno należy do świata pozaziemskiego, dlatego jedyną prawdziwą miłością jest miłość Boga. Kobiety są w niej jedynie pośredniczkami w drodze do Boga.
Swoim tłem dialogi Bemba nawiązują wyraźnie do Dekameronu. Na języku Boccaccia wzorowany jest też język autora. Utwór, choć przeznaczony dla środowiska dworskiego, zyskał od razu dużą poczytność. Mimo neoplatońskiego charakteru zawiera także akcenty silnie zmysłowe, jak pochwała piękna kobiecych piersi (ks. II, rozdz. 22). Bembo nie był filozofem, włączył jednak zręcznie w szerszy kontekst XV-wiecznego platonizmu florenckiego obiegowe w liryce średniowiecznej myśli na temat miłości, pogłębione jeszcze przez Petrarkę. Rozmowy w Asolo stanowią teoretyczną podbudowę jego petrarkizmu.