Jak dawniejsi autorzy wyróżnił dwie rodziny szerokonosych, jednak w jego ujęciu były to Cebidae i Atelidae. Cebidae podzielił na dwie podrodziny: Cebinae i Callitrichinae. Do pierwszej zaliczył rodzaje Cebus i Saimiri. W Callitrichinae umieścił Callimico, Leontopithecus, Saguinus i Callithrix, w obrębie którego wymieniał też pigmejkę karłowatą. Kolejne badania metodami molekularnymi potwierdziły tę hipotezę, wykazały też bliskie pokrewieństwo pazurkowcowatych z saimiri i kapucynką.
W obrębie pazurkowcowatych łączono razem rodzaje tamaryna (Saguinus) i marmozeta (Leontopithecus) w jedną grupę, pozostałe zaś w drugą, tak jak poczynił to w 1957 W.C.O. Hill, kierując się uzębieniem (m.in. stosunek wielkości siekaczy do kłów, większy u krótkociosych marmosets niż u długociosych tamarins, a więc tamaryn i marmozet) (nowsze badania genetyczne temu przeczą). Dokładny podział na rodzaje zmieniał się jednak zależnie od autora. W 1977 Hershkovitz wyliczył 4 rodzaje: tamaryny, marmozety, pigmejkę (Cebuella), pozostałe gatunki umieszczając w Callithrix zwanych true marmosets, którym odpowiada polska nazwa uistiti. W 2003 wykreowano kolejny rodzaj Calibella, gdzie umieszczono pigmejkę czarnoczapeczkową, zaliczaną wcześniej do Callithrix, a rodzaj Calibella był podrodzajem tego drugiego.