Także później stosowano dawniejszą systematykę, choćby w Polskim Nazewnictwie Ssaków Świata. Niemniej część autorów rozdziela je na odrębne rodziny.

W 2012 ukazała się publikacja Schneider i innych, w której zbadano mtDNA regionu kontrolnego. W efekcie uzyskano następujące drzewo filogenetyczne:

Do pazurkowców należy ponad 40 gatunków małp zgrupowanych w kilku występujących współcześnie rodzajach: Cebuella – pigmejka, Mico , Callithrix – uistiti, Callimico – miko – jedynym przedstawicielem jest Callimico goeldii – miko czarny, Leontopithecus – marmozeta, Saguinus – tamaryna,

Gliwicz (2020) doliczyła się w sumie 44 gatunków, aczkolwiek prawdopodobnie w lasach deszczowych kryje się ich więcej. Handbook of the Mammals of the World wymieniali w 2013 47 gatunków.

Opisano również rodzaje wymarłe: Mohanamico – jedynym przedstawicielem był Mohanamico hershkovitzi Patasola jedynym przedstawicielem był Patasola magdalenae .

Badania genetyczne wskazują bazalną pozycję Saguinus na drzewie rodowym pazurkowcowatych, oddzieliły się między 13 a 15 milionów lat temu. Gatunki z rodzaju tamaryna grupowano w aż 12 rodzajach.