thumb|skaluj=1.5|Skok wzwyż stylem flop mały|Skok stylem nożycowym – Ethel Catherwood 1928 mały|Dick Fosbury podczas olimpiady w 1968 r. pobił rekord olimpijski innowacyjnym stylem flop, pokonując wysokość 2,24 m mały|Rolf Beilschmidt w 1977 r. pokonał wysokość 2,30 m skacząc głową do przodu Skok wzwyż – konkurencja lekkoatletyczna polegająca na odbiciu się i przeniesieniu całego ciała ponad poprzeczką zawieszoną na pionowych stojakach. Uprawiana od drugiej połowy XIX wieku.
Zawodnicy mają trzy próby na pokonanie danej wysokości. Po strąceniu poprzeczki istnieje możliwość przeniesienia pozostałych prób na następną wysokość. Trzy kolejne nieudane próby eliminują z konkursu.
Wymagane jest odbicie się z jednej stopy. Zawodnik musi mieć zapewniony rozbieg o minimalnej szerokości 16 m i minimalnej długości 15 m lub – na zawodach międzynarodowych – 25 m.
Sposób skoku był kilkakrotnie modyfikowany, stosowano dotąd techniki: kuczną, naturalną (tzw. nożycową), obrotową (lub kalifornijską), przerzutową. Obecnie stosuje się rodzaj techniki zwany flop, który pierwszy raz zademonstrował w 1968 r. podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku zawodnik USA Dick Fosbury.