Po dotarciu na miejsce wygnania w 336 r., Atanazy został przyjęty przez Maksymina z Trewiru, ale nie jako osoba zhańbiona. Atanazy przebywał u niego przez dwa lata. Konstantyn zmarł w 337 r., a jego następcami zostali jego trzej synowie: Konstantyn II, Konstancjusz oraz Konstans. Paweł I, arcybiskup Konstantynopola, przestrzegł cesarza Konstansa przed arianami, ujawniając ich spiski – a także został wygnany i znalazł schronienie u Maksymina.

Drugie wygnanie thumb|upright|Fresk w Osios Lukas w Grecji (XI wiek)|alt= thumb|upright|Posąg w kościele św. Atanazego w Evanston, Illinois|alt=

Objęcie rządów przez Konstancjusza II Po śmierci cesarza Konstantyna I (rok 337), pozwolono Atanazemu wrócić do Aleksandrii z pierwszego wygnania. Jednak już w 338 r. Konstancjusz II odnowił rozkaz wygnania biskupa. Atanazy nadal walczył z arianami, zyskując poparcie papieża, biskupów zachodnich i synodów. „W ciągu kilku tygodni wyruszył do Rzymu, aby przedstawić swoją sprawę całemu Kościołowi. Zwrócił się do papieża Juliusza, który zajął się jego sprawą z całym sercem, które nie wahało się aż do dnia jego śmierci. Papież zwołał w Rzymie synod biskupów. Po dokładnym i szczegółowym zbadaniu całej sprawy niewinność prymasa została ogłoszona światu chrześcijańskiemu”.