mały|upright=1.3|Kultury archeologiczne V wieku n.e. mały|upright=1.3|Kultury archeologiczne w III wieku mały|upright=1.3|Kultury archeologiczne u progu I wieku n.e. mały|300px|Hipotetyczna kolebka kultury praskiej w III–IV w. (zaznaczona kolorem łososiowym, opisana jako „прото-пражскo-корчакская”) mały|300px|Europa Wschodnia w V–VI wieku Kultura praska – kultura archeologiczna wczesnego średniowiecza rozwijająca się między V a VII w. n.e., na terenach Europy Środkowej. Obejmowała początkowo górne i częściowo środkowe dorzecze Dniepru. W V w. n.e. kultura ta przeniknęła na terytorium obecnej Polski, Czech, Austrii, Słowacji, wschodnich Niemiec oraz na południowy wschód Europy. Nazwa kultury wywodzi się od stanowisk archeologicznych przebadanych wokół Pragi w roku 1939 przez czeskiego archeologa I. Borkowskiego.
Powstanie, obszar i zanik Kultura ta powstała w wyniku ekspansji osadniczej Hunów na tereny zajęte poprzednio przez zróżnicowaną etnicznie ludność osiadłą kultury czerniachowskiej oraz kultury kijowskiej. Zapoczątkowało to rozwój nowych kultur archeologicznych znanych jako kultura praska, kultura pieńkowska i kultura kołoczyńska.