W 1965 wydał swoją opus magnum – książkę Forced Labour and Economic Development, w której analizował ekonomiczne podstawy funkcjonowania Gułagu. W latach 1966–1968 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Notre Dame w Indianie, następnie powrócił do Halifaksu, gdzie na miejscowym uniwersytecie pracował do emerytury w 1973, po czym otrzymał tam tytuł professor emeritus. W drugiej połowie 1967 wraz z żoną podpisał się pod listą „Solidarności z Izraelem”, którą przygotowywał Józef Czapski (w tym czasie trwała wojna sześciodniowa). Po śmierci żony w 1974 zamieszkał w Londynie, w domu Kawalerów Maltańskich w Shepherd's Bush, w tym samym roku otrzymał tytuł profesora Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie. Ostatnie lata spędził w Domu Kombatanta „Antokol” w Chislehurst prowadzonym przez generała Tadeusza Pełczyńskiego i Wandę Pełczyńską.

Latem 1990 odwiedził Polskę, przyjechał wówczas na ślub wnuka.

Zmarł w Chislehurt 22 maja 1997, został pochowany na cmentarzu w Halifaksie, u boku żony.

W 2005 powstał biograficzny film dokumentalny poświęcony Stanisławowi Swianiewiczowi pt. Ostatni świadek (scenariusz i reżyseria: Paweł Woldan).