W listopadzie 1925 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w Oficerskiej Szkole Artylerii. W latach 1925–1926 nadal zajmował stanowisko wykładowcy w Oficerskiej Szkole Artylerii. Według sporządzonej wówczas opinii Rudolf Ostrihansky był bardzo dobrym oficerem i wykładowcą, nie nadającym się jeszcze na dowódcę dywizjonu. W latach 1926–1929 był kwatermistrzem Oficerskiej Szkoły Artylerii (od 9 sierpnia 1928 Szkoły Podchorążych Artylerii). 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 1 września 1929 został przeniesiony do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu. W 1931 został przesunięty ze stanowiska dowódcy II dywizjonu na stanowisko dowódcy I dywizjonu. W lutym 1932 został przeniesiony do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi na stanowisko dowódcy II dywizjonu, detaszowanego w Tomaszowie Mazowieckim. 18 sierpnia 1937 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 4 pac. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii.