Swoją teorie podparł tym, że ortografia języków p-celtyckich na liście piktyjskich władców oraz nazw miejscowości jest przeważająca na terenach zamieszkanych przez PiktówChalmers 1807, pp. 198–224.
Celtolog Whitley Stokes w swoim filologicznym badaniu irlandzkich kronik stwierdził, że język piktyjski był blisko spokrewniony z językiem walijskimStokes 1890, p. 392. Pomysł ten poparł również filolog Alexander MacBain, który przeanalizował nazwy plemion i miejscowości w dziele z II wieku pt. Geographia (pol. Geografia), którego autorem był PtolemiuszMacBain 1892.
Wnikliwe badanie szkockich nazw miejscowości typologa Williama Watsona bezspornie dowiodło, że język p-celtycki występował na historycznych terenach Piktów. Wywnioskował też, że język piktyjski był północnym „przedłużeniem” języka brytyjskiego, oraz że język gaelicki był w późniejszym czasie wprowadzony z IrlandiiWatson 1926.