William Forbes Skene twierdził, że język piktyjski był językiem goidelskim, przodkiem współczesnego języka szkockiego gaelickiegoSkene 1837, pp. 67–87; Fraser 1923. Utrzymywał, że misjonarz Kolumba potrzebował tłumacza nie z powodu różnic pomiędzy piktyjskim a irlandzkim, lecz dlatego, że wygłaszał kazania po łacinieSkene 1837, pp. 71–72. Teza ta zyskała na popularności w XIX wieku, lecz teraz nie jest powszechnie uznawanaJackson 1955, p. 131; Forsyth 1997, p. 6.
Około V wieku Piktowie żyli pod narastającym politycznym, społecznym oraz językowym uciskiem ze strony Dalriady. Pod koniec ostatnich stuleci istnienia Królestwa Piktów, oraz w czasie scalenia Królestwa Piktów z Królestwem Dalriady, Piktowie w zasadzie mówili już w języku gaelickimForsyth 2006, p. 1447. Forsyth (współczesny pisarz angielski) spekuluje, że czas dwujęzyczności Piktów mógł trwać kilka pokoleń na peryferiach Królestwa PiktówForsyth 1995a. Język szkocki gaelicki, w przeciwieństwie do irlandzkiego (oraz staroirlandzkiego), posiada duży zasób brytańskich zapożyczeń. Używa systemu czasownikowego wzorowanego na tej samej zasadzie co język walijskiGreene 1966, p. 135.