Kredyt nie zwaloryzowany był bowiem takim rabunkiem.” Ludwik Kulczycki, Wstęp do: Tadeusz Szturm de Sztrem, Żywiołowość w opodatkowaniu: podatek inflacyjny, Warszawa 1924 Wyd. Instytut Gospodarstwa Społecznego, s. 16-17 i 20.. Od 1 września do 15 grudnia 1923 był także ministrem skarbu, po ustąpieniu ze stanowiska Władysława Grabskiego, na okres jego urzędowania przypada hiperinflacja marki polskiej. Nowy szef resortu chciał ją zwalczać poprzez zrównoważenie budżetu państwa, czy przeprowadzenia reformy walutowej, finansowej przez kredyty zagraniczne. Wobec braku możliwości ich uzyskania w październiku 1923 wysunął projekt zrównoważenia budżetu przez specjalny jednorazowy podatek majątkowy (zrealizowany później przez Władysława Grabskiego). W praktyce nie podjął żadnych działań dla zdławienia hiperinflacji.
Po upadku rządu Witosa i sformowaniu gabinetu Władysława Grabskiego został w 1924 obarczony publicznie winą za transakcję żyrardowską, w której straty skarbu państwa oceniono na minimum 500 tysięcy ówczesnych dolarów. W związku z aferą żyrardowską w grudniu 1924 Polska Partia Socjalistyczna złożyła wniosek o postawienie Władysława Kucharskiego przed Trybunałem Stanu. Wniosek nie uzyskał wymaganej większości (zabrakło kilku głosów).