Od listopada 1950 Piotrowski był związany z Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego jako lekarz dyżurny, a od sierpnia 1955 do maja 1961 kierownik. Ponadto przyjmował pacjentów w Przychodni Chirurgicznej PKP oraz od 1961 kierował Pogotowiem Kolejowym. Nie zaprzestał pracy w Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego także po 1 września 1970, kiedy przeszedł na emeryturę; zawiesił świadczenie i pracował w pełnym wymiarze godzin do końca życia.
Florian Piotrowski pasjonował się turystyką oraz sportem, szczególnie wioślarstwem. Za działalność na rzecz rozwoju Kolejowego Klubu Sportowego „Warmia” Olsztyn został wyróżniony srebrną odznaką klubową. Posiadał również liczne odznaczenia państwowe, regionalne i resortowe, m.in. Złoty Krzyż Zasługi (1957), Złotą Odznakę Honorową Polskiego Czerwonego Krzyża (1959), odznakę „Zasłużony dla Warmii i Mazur” (1960), odznakę „Przodujący Kolejarz” (1964), odznakę „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” (1965). Jest patronem jednej z ulic na olsztyńskim osiedlu Jaroty.