Przykładem takich działań może być hodowla największego znanego gatunku motyla na świecie – królowej Aleksandry (Ornithoptera alexandrae). Owad ten znacznie zmniejszył swą liczebność w Papui-Nowej Gwinei w wyniku wyrąbywania naturalnych lasów i zakładania plantacji palmy olejowej. W celu jego ochrony stworzono specjalne obszary, gdzie posadzono pnącze Aristolochia schleechteri, na którym żerują larwy motyla. Rośliną tą żywi się także inny gatunek z tego rodzaju Ornithoptera meridionalis. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wymienia w Czerwonej Księdze 70 gatunków bezkręgowców należących do 14 rzędów. W tym spisie poszczególnym gatunkom, w zależności od stopnia ich wyniszczenia, nadano status gatunku rzadkiego, zagrożonego lub ginącego. Te kilkadziesiąt gatunków stanowi niewielką część wszystkich żyjących owadów, a samo wymienienie ich w Czerwonej Księdze nie zapewnia im prawnej ochrony. Chociaż niektóre z nich objęte są ochroną, ich liczebność jest bardzo mała. W Czerwonej Księdze spośród owadów wymienia się najwięcej motyli (24 gatunki) i mrówek (11 gatunków). Wiele gatunków z Czerwonej Księgi to owady o dużych rozmiarach ciała lub atrakcyjne dla kolekcjonerów.