Historia Na IX Konferencji Międzynarodowej Unii Geodezyjnej i Geofizycznej w Brukseli w 1951 podjęto uchwałę zalecającą wprowadzenie we wszystkich krajach świata jednolitego odwzorowania kartograficznego do analitycznego opracowania wyników pomiarów geodezyjnych (triangulacji) oraz do map topograficznych. Jako powierzchnię odniesienia zalecano zastosowanie elipsoidy Hayforda (z 1910), uznaną jeszcze w 1924 za "międzynarodową". Jako najodpowiedniejsze Konferencja uznała odwzorowanie nazwane Uniwersalnym Poprzecznym odwzorowaniem Merkatora na cześć twórcy m.in. Wielkiej Mapy Ziemi z 1569, przeznaczonej dla żeglugi i opracowanej w odwzorowaniu walcowym równokątnym, nazywanym odwzorowaniem Merkatora od pseudonimu jaki nosił słynny flamandzki geometra i kartograf Gerhard Kremer. W Europie już przed wojną (1936) wystąpiono z inicjatywą łącznego opracowania triangulacji europejskich, co pozwoliloby ujednolicić geodezyjny układ odniesienia. Do tego zadania po wojnie przystąpiły kraje zachodnioeuropejskie tworząc na początku lat 50. europejski układ współrzędnych (ujednolicona triangulacja wyliczona na elipsoidzie Hayforda, z punktem początkowym triangulacji w Poczdamie).