Pomiar Pomiar wykonywano niwelatorami firmy Bamberg a później Hildebrandt. Stosowano drewniane łaty z podziałem półcentymetrowym i podwójnym opisem. Długość łaty była okresowo kontrolowana. Łaty stawiane były początkowo na klinach, a w późniejszym okresie na żabkach. Niwelację wykonywano metodą pomiaru ze środka o długości celowej do 50 m. Od 1881 roku zaczęto wprowadzać poprawki ortometryczne normalne. Najwcześniej stosowanym poziomem wyjściowym było zero wodowskazu w Gdańsku – Nowym Porcie (Neufahrwasser). Od 1878 r. za poziom odniesienia dla całej sieci pruskiej przyjmowany był poziom punktu wyjściowego /Normal-Hohenpunkt/, którym była kreska na słupie w obserwatorium astronomicznego w Berlinie, przyjęta – z pomiaru nawiązującego – jako 37,00 m ponad tzw. Normal-Null, tj. 37 m ponad poziomem zera wodowskazu w Amsterdamie. Po 1900 r. pomiary sieci były poszczególnymi fragmentami ponawiane, jednak dowiązywano je do wysokości punktów z wcześniejszych pomiarów. Wszystkie te wysokości nosiły miano wysokości w tzw. „starym systemie”.