Dla wysokości w „nowym systemie” sieć oparta była na nowym punkcie wyjściowym Hoppegarten koło Berlina i składała się z linii nowo pomierzonych.
Zabór rosyjski Niwelację przeprowadzono w latach 1873–1893 przez Korpus Wojskowych Topografów, a następnie przez Oddział Wojskowo-Topograficzny Sztabu Głównego.
Stabilizacja Znaki wysokościowe I rzędu były to trzpienie z tarczą żelazną z napisem „Niwielirowka Gł. Szt.” z numerem znaku i rokiem wykonania pomiaru. Oś otworu w środku tarczy stanowiła poziom znaku. Występowały one w odstępach 25–50 km, na liniach niwelacyjnych biegnących z reguły wzdłuż linii kolejowych.
Pomiar Od 1881 r. pomiar wykonywano niwelatorami WTO-I z wykorzystaniem drewnianych łat rewersyjnych. Pomiar wykonywano „tam” i „z powrotem” przy maksymalnej długości celowej do 85 m. Uzyskiwano błąd średni pomiaru ± 4–4,5 mm/km.
Od 1883 r. pomiar wykonywano niwelatorami WTO-II. Z pomiarów uzyskiwano błąd średni przypadkowy ok. ± 2–3 mm/km i systematyczny ok. ± 0,5 mm/km. Wyrównanie sieci z pomiarów w latach 1871–1893 dało błąd średni ± 3 mm/km. Poziomem odniesienia dla niwelacji w pierwszych jej latach był poziom zera łaty wodowskazowej w Kronsztadzie. Wysokości wyrównanej sieci, z lat 1871–1893, odniesione zostały do poziomu Bałtycko-Czarnomorskiego, tj.