opartego na średnich poziomach obu tych mórz.
Lata 1926–1937 Z chwilą utworzenia w 1923 r. przy Wydziale Miernictwa Ministerstwa Robót Publicznych – Biura Triangulacyjnego, zostały zapoczątkowane podstawowe pomiary kraju. Jednym z oddziałów tego Biura był Oddział Niwelacyjny. Po zniesieniu Ministerstwa Robót Publicznych w 1932 r., odnośne prace kontynuowało Biuro Pomiarowe Ministerstwa Komunikacji. Na podstawie instrukcji technicznej wydanej przez to biuro powstała sieć niwelacyjna I rzędu pomierzona w latach 1926–1937.
Stabilizacja W sieci tej stosowano głównie trzy typy znaków: repery tabliczkowe, bolce, kamienie niwelacyjne.
Dla sieci tej założono 7 punktów tzw. podstawowych, w miejscach pewnych pod względem geologicznym. Były to punkty: w Barczy pod Kielcami, w Brześciu nad Bugiem, w Borowej Górze koło Warszawy, w Tomaszgrodzie koło Sarn, w Druji, w Wilkowie koło Inowrocławia, w okolicy Trembowli.
Nawiązanie do mareografu i do sieci państw sąsiednich Sieć nawiązano do nowo założonej w 1931 roku stacji mareograficznej w Gdyni.