Zamiast tego wszystkie odbudowane po wojnie lubeckie wieże kościelne otrzymały dachy hełmowe, bazujące na specjalnie opracowanej lekkiej konstrukcji betonowej.

W 1980 na podstawie szkiców i fotografii odbudowano pozłacaną sygnaturkę, która ponownie wznosi się 30 metrów nad dachem nawy głównej kościoła.

Wystrój wnętrz Freski i Lothar Malskat Po pożarze 1942, wskutek licznych pęknięć gładzi pokazały się w wielu miejscach dotychczas niewidoczne malowidła ścienne z okresu średniowiecza. W 1948 Dietrich Fey rozpoczął restaurację fresków. Jako asystenta zatrudnił lubeckiego artystę malarza Lothara Malskata, którego praca wkrótce potem okazała się największym fałszerstwem po wojnie. Ponieważ w górnej części prezbiterium nie było żadnych malowideł, Fey polecił Malskatowi domalować tam freski w XIV w. stylu. W 1951 komisja biegłych uznała te prace jako fałszerstwo, ale dopiero po zeznaniach Malskata w 1952 doszło do procesu sądowego. Przy całym tym skandalu zapomina się jednak, że sfałszowane freski stanowiły ułamkową część malowideł. Poza tym wkrótce potem zostały usunięte na polecenie biskupa.

Postać Lothara Malskata pojawia się na kartach powieści Szczurzyca (niem. Die Rättin) Güntera Grassa.