Politeizm ludu indyjskiego może przybierać postać henoteizmu opisaną przez Maxa Müllera, często jednak oznacza po prostu wiarę w wielu różnych bogów, a nawet bardziej pierwotne koncepcje religijne, związane z kultem zwierząt, duchów, roślin i kamieni. Wiara w wielu bogów znajduje wyraz w kulcie bardzo licznych bóstw (maksymalne szacunki mówią o 33 milionach bogów). Te liczne kulty są nieraz ze sobą sprzeczne i stapiają się w trudne do rozróżnienia systemy. Henoteizm występujący wśród ludu polega przeważnie na uznawaniu kilku bóstw zarazem za bóstwa najwyższe. Często też różne bóstwa identyfikuje się w sprzeczny sposób z wieloma innymi jednocześnie.
Lud indyjski, mimo ograniczeń prawnych we współczesnym państwie indyjskim, bardzo ściśle zachowuje porządek kastowy i oddziela od siebie „niedotykalnych”. Siudrowie dzielą się na liczne kasty, z których dużym poważaniem cieszą się w społecznościach wiejskich powroźnicy i garncarze. Wiele regionów Indii ma bardzo suchy klimat, lub woda jest w nich zanieczyszczona – w regionach takich wioski posiadające dwie studnie uważane są za bogate, a w wioskach posiadających jedną studnię istnieją wydzielone pory czerpania wody dla poszczególnych kast, przy czym „niedotykalni” nie mogą zbliżać się do studni i muszą czekać, aż wodę przyniosą im kobiety z kast najniższych.