w całych Indiach bóstwem szczególnie lubianym jest Ganeśa, uznawany za bóstwo sympatyczne i pomagające rozwiązywać codzienne życiowe trudności, Hanuman przydaje siły fizycznej, i Rama, do którego modli się po śmierci bliskich. Najbardziej istotny dla hinduizmu ludowego jest jednak kult Bogini-Matki reprezentowanej przez różnorodne deviAndrzej Jakimowicz, Marta Jakimowicz-Shah, Mitologia indyjska, s. 272 i nn., uznawany nawet za najbardziej istotny składnik właśnie wierzeń ludowych, mimo że we współczesnym hinduizmie występuje we wszystkich systemach religijnych i na wszystkich poziomach sublimacji wierzeń. Postać Bogini-Matki ma charakter przedaryjski, a jej zawsze żywy wśród ludu kult doszedł do głosu po zmierzchu wedyzmu, zwłaszcza za dynastii Guptów, kiedy połączył się z elementami tantryzmu. Ludowe boginie zostały włączone w obręb hinduizmu przeważnie późno, najczęściej jako małżonki bogów i reprezentacje pewnych ich aspektów – w hinduizmie ludowym mają one jednak o wiele bardziej doniosłe znaczenie i czci się je jako bóstwa potężne i samodzielne. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że dewi często uosabiają życiodajne siły wody, natury i płodności, ich kult jest więc dla wsi szczególnie ważny.