Ceremonie religijne wokół obiektów lokalnych odbywają się jednak często bez udziału braminów, którzy muszą je tolerować tylko ze względu na skalę zjawiska i duże utrwalenie zwyczaju. Całość kultu w hinduizmie ludowym można podzielić na domowy, indywidualny i świątynny, przy czym ofiara (pudźa) nie zawsze sprawowana jest przez braminów. Święta, festiwale religijne i pielgrzymki mają charakter masowy, łącząc w sobie aspekty religijne ze społecznymi (poczucie wspólnoty duchowej, w nowszych czasach także narodowej), a także rozrywkowe i rodzinne. Ważnym dla wisznuitów obowiązkiem religijnym jest też codzienne publiczne wymawianie imienia swojego bóstwa.
Politeizm i henoteizm ludowy jest wewnętrznie sprzeczny – wielu hinduistów obok kultów rodzinnych, naturalnych i lokalnych wyznaje zarazem religie ogólnoindyjskie, często także zmieszane z elementami magicznymi i zabobonnymi. Każde bóstwo posiada jasno określone funkcje i zakres, w jakim modlitwy do niego mogą być pomocne. Niektórzy religioznawcy dużą liczbę bóstw i znaczny zakres specjalizacji ich funkcji uważają za cechę typową dla religii rolniczych – na mniejszą skale podobne cechy występowały np. w pierwotnej religii rzymskiej. Tak np.