Prócz wierzeń o cechach politeistycznych i wierzeń o cechach henoteistycznych występują wierzenia ludowe, które Andrzej Tokarczyk nazywa „subhinduizmem”. Jest to zespół wierzeń o charakterze animistycznym, obecny zwłaszcza w dość zamkniętych i niedopuszczanych do ośrodków kultowych pariasów. Wielu pariasów do swoich animistycznych wierzeń włączyło także niektóre elementy islamu, współcześnie jednak klasyfikuje się ich raczej jako hinduistów. W ich wierzeniach elementy magiczne mają przewagę na religijnymi. Ze względu na nieznajomość głównych doktryn, nie można mówić, że jest to hinduizm „nieortodoksyjny”.
Prymitywne formy pobożności wiążą się z podziałem na zamknięte enklawy ludności, w związku z czym duże znaczenie w codziennej pobożności Hindusów mają obiekty lokalne. Należą do nich różne twory natury o nietypowych kształtach i innych wyróżniających je właściwościach, drzewa, skały, kamienie (na których rysuje się często symbole Śiwy) i jaskinie (poświęcone Jamie). Niektóre z nich nabrały znaczenia ponadlokalnego, a nawet ogólnoindyjskiego – powiązane są wtedy często z jakimś ważniejszymi elementami mitologii. Wytwory natury uznawane są za siedziby pomniejszych bóstw i lokalnych duchów i demonów. W hinduizmie nie istnieje nakaz uczestniczenia w życiu religijnym w świątyniach bóstw, gdzie toczy się jego główny nurt.