Kontakty indyjsko-chrześcijańskie są dawne, sięgają starożytności. Według legend przyniósł chrześcijaństwo do Indii św. Tomasz Apostoł. Od starożytności, przede wszystkim za sprawą misji syryjskich, żyło wielu chrześcijan na Południu, przeważnie wyznawców różnych nurtów monofizyckich. Ich stosunki z Hindusami były przeważnie pokojowe.
W XVI w. działalność misjonarską w Indiach rozpoczęli katolicy, szczególnie jezuici. Jezuici na mocy doktryny inkulturacji mogli sprzyjać włączaniu nie kłócących się z katolicyzmem elementów kultury indyjskiej i hinduizmu do chrześcijaństwa, co ułatwiało konwersję. Mieli jednak wielu wrogów, tak w Indiach, jak w Europie. Przeciwnicy polityczni Towarzystwa Jezusowego podsycali spór o akomodację, oskarżając jezuitów o synkretyzm – spór ten wiązał się przede wszystkim z Chinami, ale także z Indiami. Wielu jezuitów prowadziło życie typowe dla sadhu i sannjasinów, żyjąc w ascezie wśród ludu indyjskiego i nauczając katolicyzmu za pomocą indyjskiego języka i indyjskich pojęć. Jezuiccy sadhu nawrócili w XVI w. ponad 100000 mieszkańców południowych Indii. Na terenach opanowanych przez Portugalczyków (Goa i Cejlon) nawracanie miało jednak często charakter przymusowy. Jezuici doprowadzili także do kilku dużych unii kościołów chrześcijańskich istniejących w Indiach od starożytności z Kościołem katolickim.