Okres okupacji przeżył w Stanisławowie, pracując w wyuczonych zawodach. 18 lipca 1945, w wyniku zmiany granic państwowych i wysiedleniu Polaków ze wschodnich ziem, przyjechał do Opola, gdzie osiedlił się na stałe. Włączył się aktywnie w nurt życia kulturalnego powojennego miasta, biorąc udział w organizacji teatru (z którym współpracował jako dekorator i okazjonalnie aktor), prowadząc zajęcia w Ognisku Kultury Plastycznej, współtworząc oddział Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków i kierując pracownią fotografii artystycznej w Powiatowym Domu Kultury. Zawodowo pracował jako nauczyciel liternictwa w Gimnazjum Spółdzielczym.
Zajmował się także pracą artystyczną. Tworzył fotografie, projekty plakatów, okładek i pocztówek, ilustracje, plansze wystawowe, obrazy, grafiki. Miał 18 indywidualnych wystaw, w tym dwie w ZSRR i po jednej w Kanadzie i Australii. Recenzentka Krystyna Zienkiewicz tak charakteryzowała jego twórczość (Stanisław Bober, fotografia-malarstwo. 60-lecie pracy twórczej, Opole, wrzesień 1987): „Sztuka Bobera nie jest modna, nie nawiązuje do współczesnych malarstwu czy fotografii problemów. Najistotniejszą jej cechą jest szczerość i prostota wprost niezwykła (...) Również fotografia nie jest przeznaczona dla znawców, ale dla wszystkich.