Podoba się, bo jest fotografią tradycyjną, czystą, bez wtrętów malarskich, graficznych, bez udziwnień. Pragnie ona poza samą rzetelnością i umiejętnością warsztatową ujawniać i utrwalać te zjawiska, które można pokazać i uchwycić kamerą”.
Stanisław Bober był po wojnie nadal aktywny w środowisku polskich Ormian. W Opolu osiadła grupa stanisławowskiej inteligencji ormiańskiej, skupiona wokół odtwarzanej parafii obrządku ormiańskiego i ks. Kazimierza Filipiaka. Bober stworzył m.in. cykl Portrety Ormian polskich (180), obraz katedry ormiańskiej w Ani, reprodukcje zdjęć świątyń obrządku ormiańskiego archidiecezji lwowskiej, ilustracje do publikacji O muzyce armeńskiej (1979). Uczestniczył w pierwszym zjeździe Ormian polskich w 1980. Gromadził wydawnictwa ormiańskie i o tematyce ormiańskiej. Więzy ormiańskie podtrzymywał także w życiu rodzinnym, dzięki żonie Marii z Dawidowiczów, z którą miał troje dzieci – syna i dwie córki.