Rozpoznanie O rozpoznaniu decyduje wywiad potwierdzający kontakt z ptactwem oraz występowanie powyżej opisanych objawów chorobowych. Specyficzne dla ortnitozy badania to: dodatni wynik hodowli materiału biologicznego uzyskanego z dróg oddechowych pacjenta, wzrost mian przeciwciał (przynajmniej czterokrotne w odczynie wiązania dopełniacza), w badaniu histopatologicznym – obecność tzw. ciałek Levinthal-Cole-Lillie czyli makrofagów z obecnością wtrętów cytoplazmatycznych oraz nieserowaciejącej ziarniny.
Leczenie Leczeniem z wyboru jest stosowanie doksycykliny. W lżejszych wypadkach możliwe jest stosowanie jej doustnie w warunkach domowych (pierwszego dnia 200 mg, następnie przez 2–3 tyg 100 mg). W cięższych postaciach zachodzi konieczność hospitalizacji i dożylnego podawania preparatów doksycykliny. Dwu- trzytygodniowe stosowanie antybiotyku zmniejsza ryzyko nawrotu choroby.
Lekiem drugiego rzutu (u osób uczulonych na tetracykliny lub u dzieci) są makrolidy. Trzeciorzutową terapią jest stosowanie chloramfenikolu.
Profilaktyka stosowanie odzieży ochronnej przez osoby mające kontakt z ptactwem częste usuwanie odchodów ptasich i mycie klatek unikanie kontaktów w przypadku występowania objawów chorobowych u zwierząt kwarantanna w przypadku importu ptactwa (30–45 dni)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby bakteryjne Kategoria:Choroby odzwierzęce