Z obliczeń wynika, że w jego naczyniach płynęło 641 litrów krwi pompowanej przez ważące 48 kg serce uderzające 23 razy na minutę. Dikreozaur rósł szybko i bez przerw. Osiągając 80% swych maksymalnych rozmiarów, dojrzewał płciowo. Ta wysoka w porównaniu z innymi zauropodami wartość wskazuje, że zwierzę wcześniej niż jego krewni przestawało rosnąć. Za tezą tą świadczy także słaba pneumatyzacja jego kości.
Kołkowate zęby żywiącego się pokarmem roślinnym dikreozaura, podobnie jak Giraffatitan, wykazują ślady ścierania głównie w swej szczytowej części, znacznie rzadziej w środkowej i tylnej. Podobnie jak budowa czaszki, wskazują one na skośne ruchy szczęki i żuchwy podczas jedzenia (inni badacze widzą tu ruchy przód-tył), które pojawiły się u diplodokokształtnych, bardziej przystosowanych do ścinania pokarmu niż siekania go, jak wcześniejsze zauropody. Nie można wykluczyć, że tak jak należący do tej samej nadrodziny diplodok, opisywany dinozaur wykształcił nachylone do przodu zęby przedszczękowe i przednie szczękowe.