Montanoceratops (Montanoceratops) – rodzaj późnokredowego dinozaura z rodziny leptoceratopsów, którego szczątki znaleziono w skałach kampańskich i mastrychckich sześciu różnych formacji w Ameryce Północnej. Osiągał 3 m długości. Szyję okrywała kostna kryza, nie wykształcał kopyt charakterystycznych dla bardziej zaawansowanych ceratopsów.
Historia Pojedynczą puszkę mózgową znaleziono na wschodnim brzegu rzeki Red Deer w formacji Horseshoe Canyon w południowej Albercie w 1910 podczas ekspedycji Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej. Oznaczono ją jako AMNH 5244. Odróżniała się ona od puszek mózgowych należących do znanych wówczas neoceratopsów, tym niemniej nie wydzielono wówczas nowego taksonu w oparciu o to znalezisko.
Tymczasem pojawiały się kolejne znaleziska, w tym opisane przez Gilmore'a z formacji Two Medicine na północy Montany. Jednakże najbardziej kompletny szkielet okrzyknięty leptoceratopsem odnaleziono w 1916 skałach formacji St. Mary River w okolicy jeziora Buffalo, także w Montanie. W 1918 Peter C. Kaisen wypreparował go. Od 1935 dzięki Charlesowi J. Langowi znalazł się on zmontowany na wystawie. W rekonstrukcji wzorowano się na protoceratopsie. Jednakże Brown dostrzegł odmienności w budowie czaszki, dlatego w 1942 z Erichem M.