Rzeźbiarz sprawnie wywiązał się z zamówienia, jednak przez długi czas nie był zadowolony z efektu: zżymał się, że proporcje między koniem a jeźdźcem nie są idealne. Ostatecznie, wykorzystując prace konserwacyjne w mieście, w 1899 r. zdjął pomnik z cokołu i w swojej pracowni dokonał korekt – powiększył postać Joanny o 20 cm, wysmuklił szyję konia i dopracował detale uprzęży. Poprawiona wersja wróciła na plac, stając się jednym z symboli Paryża. Popularność tej rzeźby była tak duża, że doczekała się ona kopii: drugi odlew stanął w Nancy w 1889 r., a kolejne siostrzane posągi trafiły za ocean – do Filadelfii (1890) i Portland w USA. Pomnik Joanny d’Arc przyniósł Frémietowi uznanie i sławę międzynarodową. Lata 70. i 80. XIX wieku to okres pełnej dojrzałości artystycznej Frémieta. Rzeźbiarz zdobywał kolejne medale na Salonach (m.in. medal honorowy Salonu 1887 za grupę gipsową noszącą tytuł Goryl) i prestiżowe funkcje. W 1875 r., po śmierci mistrza animalistyki Antoine’a-Louisa Barye’ego, Frémiet objął stanowisko profesora rysunku zwierzęcego w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu – formalnie potwierdziło to jego status następcy Barye’ego i najwyższego autorytetu w dziedzinie rzeźby animalistycznej. W 1878 r. artysta został odznaczony Orderem Legii Honorowej w stopniu oficera, zaś w 1892 r.