Doktorat obronił 26 marca 1908 we Fryburgu. Podjął we Fryburgu także współpracę, która trwała do 1911 w spółce kierowanej przez Ignacego Mościckiego. W latach 1912–1915 zatrudniony był jako asystent na Uniwersytecie w Bazylei. W listopadzie 1915 został powołany na stanowisko kierownika Zakładu Chemii oraz wykładowcę chemii organicznej i nieorganicznej Uniwersytetu Warszawskiego. Wykładał chemię na Uniwersytecie Warszawskim nieprzerwanie przez 24 lata, aż do momentu przejścia na emeryturę, co zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą miało nastąpić 1 września 1939. W 1924 został mianowany profesorem zwyczajnym. Był także wykładowcą w Towarzystwie Kursów Naukowych oraz jeden z założycieli Wolnej Wszechnicy w Warszawie. Prowadził badania dotyczące koloidów, elektrochemii, fotochemii oraz kinetyki chemicznej. W kwietniu 1938 otrzymał brązowy medal „Za długoletnią służbę”, a nieco później medal srebrny. 11 listopada 1938 odznaczony został Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” . Czas wojny i niemieckiej okupacji spędził w Warszawie. Źle znosił ciężką okupacyjną atmosferę, terror, bezczynność. Opiekowała się nim i wspierała córka Hanna Jędrzejewska wówczas studentka chemii później konserwatorem zabytków.