Typy ładowarek Proste Prosta ładowarka to w zasadzie niestabilizowany lub stabilizowany zasilacz prądu stałego o napięciu wyższym od siły elektromotorycznej akumulatora, w którym prąd ładowania ogranicza rezystancja wewnętrzna układu. Ładowarka taka nie zmienia parametrów w czasie i nie wykrywa naładowania – proces trzeba przerwać ręcznie, a pozostawienie akumulatora na dłużej grozi przeładowaniem. Prosta konstrukcja czyni takie urządzenia tanimi, ale prąd ładowania dobiera się w nich zachowawczo, przez co pełne ładowanie trwa długo.
Z ograniczeniem czasowym Udoskonaloną wersją ładowarek prostych są urządzenia z układem odmierzającym czas (tzw. timerem), przerywającym ładowanie po jego upływie. Były rozpowszechnione pod koniec lat 90. XX wieku do ładowania akumulatorów niklowo-kadmowych; czas bywał sztywno dobrany do sprzedawanych w komplecie ogniw, więc ładowanie ogniw o innej pojemności kończyło się przeładowaniem albo niedoładowaniem. Wadą było też przeładowywanie akumulatorów niecałkowicie rozładowanych, czemu niektóre modele zapobiegały, rozładowując ogniwa przed właściwym ładowaniem.