Chociaż nauczanie oparte było na sutrze Awatamsace, to Fayan był jednak przede wszystkim znakomitym mistrzem chan. Niezwykle precyzyjnie używał pytań i odpowiedzi. Jedną z jego ulubionych metod było używanie repetycji, dokładnego powtórzenia słowa, wyrażenia czy całego zdania. To był czysty chan. Mistrz używał także często słownych paradoksów, nazwanych później Koanami.
Styl szkoły porównywano często do walki na ostre miecze. Znaczenie słów musiało bowiem ściśle odpowiadać znaczeniu doświadczenia, w więc ważne było osobiste przeżycie, doświadczenie i wprowadzenie nauk do codziennego życia. Jeden z mistrzów chan tak powiedział o tej szkole: Słysząc dźwięk, rozumieją drogę. Widząc formę, oczyszczają umysł. Wyraźny cel jest ukryty w ich wersach; w brzmieniu słów jest echo.
Oto przykład dialogu mistrza z uczniem: Mnich zapytał Jeśli chodzi o palec, to nie chcę pytać o niego. Ale czym jest księżyc? Mistrz odpowiedział Gdzie jest palec, o który nie chcesz pytać?