Po określonym czasie próbka jest zamrażana i cięta na bardzo cienkie plastry (skrawki), a aktywność promieniotwórcza każdego plastra jest mierzona licznikiem scyntylacyjnym, co bezpośrednio daje rozkład stężenia. Przykład 2: Dyfuzja stacjonarna. Pomiar współczynnika dyfuzji Pierwsze prawo Ficka znajduje zastosowanie m.in. w opisie stacjonarnych procesów dyfuzji, czyli takich, w których parametry układu (w tym rozkład stężeń) nie zmieniają się w czasie. W ujęciu globalnym oznacza to, że całkowity strumień substancji dyfundującej jest stały wzdłuż całego kanału, co oznacza, że ilość substancji wchodzącej do układu w jednostce czasu jest równa ilości substancji go opuszczającej:
2.1 Dyfuzja w cylindrycznej rurze
Niech dana będzie rura o promieniu i długości (por. rysunek eksperymentu Ficka); oś rury jest ustawiona wzdłuż osi współrzędnej . Niech w rurze zachodzi stacjonarny proces dyfuzji soli w wodzie taki, że dla stężenie wynosi , a dla stężenie wynosi . Należy (a) znaleźć zależność stężenia soli od współrzędnej (b) pokazać, jak doświadczalnie wyznaczyć współczynnik dyfuzji soli zakładając stałą temperaturę, w jakiej znajduje się układ.